Hej!♥
Zaktualizowałam mój pierwszy post "O mnie...". Jeśli chcecie mnie poznać to: TUTAJ. Zapraszam do komentowania oraz obserwowania. Nie toleruję komentarzy typu: "Świetny post!", "Ładne zdjęcia". Wolę jak coś napiszecie związanego z tematem. Za komentarze w 100% się odwdzięczam, często odpowiadam na obserwacje ;)
Nie miałam w planach dzisiaj wstawiać post na bloga, ale przeglądałam sobie przed chwilką moje stare posty na fanpage'u na Fb i jakoś mnie tak natchnęło (mój fanpage: klik). Przypomniały mi się czasy, które wspominam najchętniej podczas chodzenia do liceum, czyli pierwszą klasę.
Pamiętam mój pierwszy dzień. Był bardzo stresujący i jednocześnie ekscytujący, ponieważ miałam nadzieję, że poznam w końcu normalnych ludzi. W gimnazjum ogólnie mnie lubiano, ale ciągle nazywano mnie "kujonem", ponieważ bardzo dobrze się uczyłam. Miałam przyjaciółkę, przyjaźniłyśmy się 10 lat, wszędzie bywałyśmy razem, jednak ona była zbyt dziecinna i zazdrosna o każdą osobę, z którą rozmawiałam. Nie rozumiała, że potrzebuję kontaktu z innymi ludźmi. Tłumaczyłam jej, ze jest dla mnie najważniejsza i nigdy o niej nie zapomnę. Powoli od niej odeszłam, ale zapoznałam ją z inną dziewczyną, aby nie została sama. W tej chwili bardzo się przyjaźnią.
W liceum chciałam skończyć z nauką, aby nikt mnie nie nazywał "kujonem". Wiecie jakie to jest niemiłe? Czy osoba, która się uczy zasłużyła sobie na wyśmiewanie się z niej? Może jest po prostu ambitna i chce osiągnąć coś w swoim życiu? Tak więc skupiłam się na poznawaniu nowych ludzi, uczyłam się tylko matematyki, ponieważ miałam surową nauczycielkę, która była jednocześnie moją wychowawczynią. I stało się. Miałam mnóstwo przyjaciół. Uwielbiałam moją nową klasę! Każdy piątek spędzałam poza domem. Jeśli ktoś chciał się ze mną spotkać, to najczęściej musiał powiedzieć mi to z co najmniej tygodniowym wyprzedzeniem. Miałam przyjaciółkę w klasie, która lubiła to co ja. Nie ubiegałam się o tę znajomość. Sama się nawiązała. W innych klasach też miałam przyjaciółki. Nie czułam się nigdy samotna. Nie musiałam nigdy nikogo prosić o spotkanie, nie musiałam nigdy do nikogo pisać pierwsza. To oni do mnie pisali, zaczepiali. To był bardzo szczęśliwy rok. Spełniałam swoje marzenia, robiłam mnóstwo spontanicznych akcji. Z moją przyjaciółką chodziłam na rysunek, ponieważ ona również jak ja chciała w przyszłości studiować architekturę. Oprócz poznania wspaniałych osób, poznałam również wiele cudownych miejsc w mojej okolicy.
Z tymi czasami kojarzy mi się fotografia. Kupiłam sobie w marcu w 2014 roku aparat. Lubię nazywać rzeczy, do których jestem przywiązana, dlatego nazwałam go Luna :D Wtedy powstał mój fanpage. Kocham fotografię i chcę do niej powrócić. Jak patrzę na zdjęcia z moich dwóch sesji, na tym blogu (pierwsza sesja: klik|druga sesja: klik) to nie jestem z nich zadowolona. Ciągle szukam kogoś, kto potrafi robić dobre zdjęcia. Do tego stylizacje średnio mi się podobają, ale to dopiero początek :)
Tak jak wspominałam, początki w liceum kojarzą mi się z fotografią. Poniżej parę zdjęć mojego autorstwa. Ciąg dalszy historii wkrótce ;)
To pierwsze zdjęcie jest moim ulubionym ♥
Te dwa zdjęcia księżyca robiłam bez statywu, co jest bardzo ciężkie.
Zaktualizowałam mój pierwszy post "O mnie...". Jeśli chcecie mnie poznać to: TUTAJ. Zapraszam do komentowania oraz obserwowania. Nie toleruję komentarzy typu: "Świetny post!", "Ładne zdjęcia". Wolę jak coś napiszecie związanego z tematem. Za komentarze w 100% się odwdzięczam, często odpowiadam na obserwacje ;)
